zimny jak lód

nie wiem nawet od czego zacząć jest tyle rzeczy, jest tyle myśli kłębiących się w mojej głowie....
Wybaczcie mi nieobecność blogową- miałam kompa w naprawie...

Remont mieszkania ruszył pełną parą, ekipa jest bardzo zgrana i szybka, dlatego własnie jadę do rodzinnego miasta żeby z Rodzicami wybrać płytki i tym podobne rzeczy, możliwe ze już w lutym bede mogła się,  przeprowadzić, no własnie mogła.... a nie mogli... tzn opcja jest taka że się przenosimy razem, ale co raz bardziej zastanawiam się nad sensem naszego związku... nie sądziłam że kiedyś to nastąpi, ale gdy On jest taki zimny i niedostępny już od dłuższego czasu, gdy powiedział żebym zajęła się swoimi sprawami a nie tylko myśleniem o nas, gdy prawie mi wykrzyczał że nie chce ślubu, że może kiedyś ale dla Niego to bez sensu, niepotrzebne, a i dzieci nie wie czy będzie chciał w ciągu najbliższych lat.... Kocham Go ale nie wiem czy chcę być z człowiekiem, który nie da mi poczucia stabilizacji, przynależności, bezpieczeństwa. Wie dobrze ze moim największym marzeniem jest mieć rodzinę, męża, dzieci, budzić się codziennie w rodzinnym gniazdku i mieć poczucie że jestem dla kogos najważniejsza, że jestem kochana...
On twierdzi, że przecież i bez ślubu mozna być szczęśliwym i że wymyślam....
Ale czy ja o tak wiele proszę? nie chcę gwiazdki z nieba, chcę szczęśliwej rodziny...
Znajomi i rozmum mówią "uciekaj", a serce mówi "zostań, może się zmieni".

Poza tym w szkole super, wszystko w tym semestrze pozaliczane, średnia będzie raczej wysoka, same 4 i 5 :)

"...ale ty jesteś zimny jak lód,
obojętny jak głaz,
nie sprawię byś chciał dzielić ze mną świat..."